Tagarchief: Papierwinkel

De Kazach border run…

Terwijl ik mij gereed maakte om richting de ambassade van Kazachstan te gaan, kreeg ik een aantal smsjes vlak achter elkaar: de politie van Sozak had mijn paspoort en andere papieren gevonden!

Na een ochtend telefoneren en smsen met de politie van Kok Jang, Sozak en Jalal-Abad, het Nederlandse consulaat in Bishkek en de Nederlandse ambassade in Almaty, arriveerde ik uiteindelijk om 12.30 bij de Kazachstan ambassade. Die bleek net gesloten (open tot 12.00 uur) en volgens een pamflet op de deur ook op 8 juli vanwege een feestdag. De visa aanvraagprocedure zou 3 tot 5 werkdagen duren: het zou spannend worden om het visum tijdig geregeld te krijgen…

Op maandag 7 juli stond ik voor openingstijd klaar voor de gesloten deur van de ambassade. Ook na openingstijd bleef de deur gesloten… Navraag bij de beveiliging leerde dat de feestdag niet 8 juli, maar 7 juli was: typfoutje…

Op dinsdag 8 juli stond ik wederom voor openingstijd gereed. Ik had de aanvraagformulieren van de eerdere aanvraag gebruikt om een nieuwe aanvraag samen te stellen. Deze keer een double-entry (een keer border run en een keer voor het echie…) met een aanvraag voor zowel de route naar Rusland als de route richting Azerbaijan (alle opties open…).

De afhandeling ging verbazend vlot en na een half uurtje zat ik in de taxi op weg naar de bank voor de visumbetaling, de copyshop voor wat kopietjes en weer retour naar de Kazachstan ambassade met de juiste papiertjes en stempeltjes.

Na een korte uitleg van de situatie begreep de ambassade medewerker dat er haast bij was en hoefde ik niet tot maandag te wachten, maar kon ik mijn paspoort met nieuw visum vrijdag 11 juli om 18.00 uur ophalen.

Zonder veel marge moest ik erop gokken dat de vlotte behandeling in de ambassade ook tijdig zou leiden tot de juiste papiertjes en stempeltjes om Kazachstan twee keer in te mogen. Ik moest tenslotte uiterlijk zondag 13 juli Kirgizie uit zijn…

Gelukkig bleek dit het geval en kon ik op zaterdag 12 juli mijn border run op en neer naar Kazachstan doen. Dit verliep gelukkig relatief geruisloos (kleine discussie over mijn Kigische entry visum: mijn exit visum was immers nog een hele dag geldig…) en zo kon ik ’s middags aanhaken voor de poolparty in de hostel ter gelegenheid van Laura’s verjaardag!

Weer een hindernisje minder…

Advertenties

Exit…

Met mijn tweede paspoort met Exit visum kan ik binnen tien (inmiddels negen…) dagen Kirgizie verlaten. Om vervolgens in een ‘border run’ de grens over te steken, linksomkeer te maken en een nieuwe toegangsstempel in mijn paspoort te krijgen voor wederom 60 dagen Kirgizie zonder zorgen…

Punt is dan wel dat ik ergens een grens over moet. Kazachstan ligt op 45 minuten rijden van mijn verblijfplaats in Bishkek en ligt daarom het meest voor de hand.

Nu wil het toeval dat vanaf 15 juli 2014 Kazachstan voor een beperkt aantal landen visavrij is gesteld voor kort verblijf, waaronder voor Nederlanders. Helaas loopt mijn exit visa voor Kirgizie op 13 juli af…

Dus zo snel mogelijk een Kazachstan visum aanvragen dan maar: vrijdag 4 juli first thing…

Ministerie misere

Na de nacht door te hebben gelopen om op tijd bij het Kirgische Ministerie van Buitenlandse Zaken te zijn, was het teleurstellend dat mijn paspoort nog niet gereed was.

Al knikkebollend op het houten bankje bij het ministerie, tussen de geduldige dames van de reisbureaus, duurde het tot 12.30 toen me de precieze status duidelijk werd gemaakt: hij is nog njet klaar… Om 15.30 kon ik terug komen en dan zou hij gereed zijn; ‘echt waar!’

Na een leuk wederzien met Laura en Chris (ontmoet in Osh) en een uitgebreide lunch was ik om 15.00 uur weer terug op mijn plaats op het bankje. Om 16.00 uur had ik mezelf tot voor het loket gewerkt. Boodschap van de baliemedewerker: ‘hij is er nog niet; kom om 18.00 uur maar terug’.

Na een paar dagen tussen de reisbureau dames te hebben doorgebracht was me duidelijk dat flirten met de baliemedewerkers de manier is om zaken gedaan te krijgen. Voor mij was dat echter geen optie, vanwege bij mij ontbrekende essentiele lichaamsdelen en bijpassende kleding… Na een korte risico inventarisatie (wat doe ik wanneer ze mijn enige overgebleven paspoort niet terug willen geven…), besloot ik om mijn frustratie te uiten. Dit resulteerde in het enige stilte moment dat ik heb meegemaakt in de levendige en bruisende wachtkamer. Toen het choque moment was gepasseerd, werd ik mee naar achteren genomen waar ik tussen de ‘stempelmeesters’ en ‘visaplakkers’ mijn paspoort tussen de stapels andere paspoorten kon vissen. Mijn paspoort werd met prioriteit doorgezet, en ik werd weer terug gedirigeerd naar de wachtruimte.

Een uurtje later leek me toch wel dat de prioriteit ‘procedure’ voltooid zou moeten zijn en worstelde ik me wederom naar het loket. Na een korte zoektocht van de loketmedewerker kreeg ik te verstaan dat mijn paspoort helaas kwijt was en dat ze ook niet wisten wat ze verder moesten doen…

Nou is het natuurlijk ook wel heel ingewikkeld: ‘Koninkrijk der Nederlanden’ op een paspoort uit голандя (‘Gallandia’). Daarom ben ik maar naast de loketmedewerker blijven staan totdat ik mijn paspoort voorbij zag komen. Om 18.30 kon ik eindelijk met paspoort en exit visum vertrekken, na in totaal in drie dagen tijd welgeteld 15 uur in het ministerie te hebben doorgebracht…

Ver Zeker Wel

Vol goede moed vertrok ik uit Andijon, de laatste grote plaats in Uzbekistan, waar ik naar was uitgeweken omdat ik het geduld voor de grensbureaucratie de vorige dag niet meer kon opbrengen.

Met een glimlach en een babbeltje langs de politie controle posten op weg naar de grens met Kyrgyzstan.

Met de ervaring van Iran (niemand heeft/gebruikt zijn verzekering) en na informeren aan de Turkmeense grens bij de Uzbeekse politie (‘je hebt echt geen verzekering nodig’), kwam ik bij de douane aangereden. Met een map vol met papieren, maar zonder geldige motorverzekering.

Na allerlei controles doorstaan te hebben, had ik nog één stempel nodig, en jawel: ‘zonder verzekering kom je het land niet uit!’ Dus terug langs alle controle posten op zoek naar de plek waar ze een verzekering zouden hebben.

Omdat ik die plek niet kon vinden besloot ik even tot bedaren te komen in de schaduw van een boom. Mijn rust weer herwonnen bedacht ik terug te rijden naar de grens en het gewoon te proberen: ‘ze hebben wel verzekering voor auto’s, maar niet voor motoren’. Gelukkig trapten ze daarin en kon ik mijn weg richting de Kirgizische post vervolgen, na een uitvoerige bagage controle door drie militairen en twee honden en 3 uur verder.

De Kirgizische douane had het schouwspel aan de Oezbeekse zijde gevolgd en met een medelevende opmerking en een hand van de douanier kreeg ik een stempel in mijn paspoort en stond ik binnen een minuut in Kirgizië: ik hou nu al van dit land!