Tagarchief: Kazachstan

Transit

De overgang van het ene naar het andere land kan soms abrupt en verwonderlijk zijn. Waar ik gisteren nog door het kale, overwegend dorre landschap van Kazachstan reed met 42 graden Celsius, was Rusland direct na de grens al bosrijk en groen met 16 graden (brrrr…). Al dat groen moet natuurlijk ergens vandaan komen: de eerste regenbui sinds maanden en de laatste onweersbui was toen ik uit Europa vertrok.

Sommige dingen blijven hetzelfde. Bij gebrek aan garages en pechdiensten hebben parkeerplaatsen op afgelegen plekken een brug om de auto te onderhouden. Al moeten de Russen het met een gat in de grond doen.
In beide landen wordt Russisch gesproken, maar hebben ze ook een eigen taal. De Vodka vloeit welig in beide landen, maar in Rusland kun je de materialen om het zelf te maken langs de kant van de weg aanschaffen. De wegen zijn soms goed, maar soms is het een slalom om de gaten. Omleidingen doen ze niet aan: dat zoek je zelf maar uit. Gelukkig werkt mijn navigatiesysteem weer in Rusland…

Astana

Astana wordt ook wel het Dubai van Centraal Azië genoemd. In de afgelopen 20 jaar is deze nieuwe hoofdstad uit de grond gestampt in opdracht van de president, met gebruik van de aanzienlijke olie- en gasinkomsten van Kazachstan. Veel interessante architectuur en hoogbouw huizen de inmiddels ruim 600.000 trotse inwoners. En ze zijn nog lang niet klaar met bouwen…

Plan A en-een-half…

Wederom een dagje bureaucratie. Om te beginnen bleek het visum aanvraag formulier wat in Kirgizië werd geaccepteerd niet geldig in Astana. Hier gold een ander formulier wat er, behoudens het nummer, exact hetzelfde uit ziet. Dit werd medegedeeld door de visa medewerker van de Russische ambassade, nadat die grondig door al mijn papieren heen was gegaan. Natuurlijk na eerst een aantal uren te hebben gewacht in de rij.

Na in een officieuze taxi heen en weer te zijn gegaan om het andere formulier van internet te halen en in te vullen, konden we ons nog net voor sluitingstijd voor de tweede keer melden. Dit keer wilde dezelfde persoon een originele uitnodiging (LOI) zien. De gescande en vervolgens geprinte versie die ik had was onvoldoende. Na een korte, zinloze discussie hierover, besloot ik transit als alternatief voor te stellen. Omdat de medewerker me inmiddels zat was en hij geen procedure fouten meer kon bedenken, ging dat vrij snel en kon ik die einde van de dag ophalen.

Dit betekent dat ik nu 8 in plaats van 28 dagen heb om door Rusland naar Letland te komen. Dit is te doen, maar rondkijken in Rusland is er dan niet bij. Jammer, want ik had me er inmiddels op verheugd om een aantal bijzondere dingen te zien. Nou ja, nu heb ik meer tijd voor Letland, Litouwen en Polen. Hier zijn ook voldoende mooie en interessante dingen te zien en beleven. Al is het wel gek om zo snel ‘bijna thuis’ te zijn.

Strepen trekken

Na alle horrorverhalen over de Kazach politie, was het tijd om het zelf te ondervinden. Op onze hoede hielden we ons netjes aan de verkeersregels. Het eerste contact was allervriendelijkst: de agent in kwestie hield ons aan omdat hij nieuwsgierig was en bood heel gastvrij Vodka, eten en een pijpbeurt van zijn vrouw aan…

De volgende 1200 kilometer was een combinatie van overwegend overzichtelijke, goede wegen en tegenliggers die ons waarschuwden voor controle posten. Perfect om, na de korte reparatie pauzes voor Gibson’s motor, wat verloren tijd in te halen.

Dit ging perfect tot 150 kilometer voor eindbestemming Astana. Na een inhaalmanoeuvre over een doorgetrokken streep, werden we staande gehouden. Ik probeerde eerst mijn inmiddels gebruikelijke ‘domme maar vriendelijke toerist’ routine, waarmee ik inmiddels al menige bekeuring heb weten te ontlopen. Helaas werkte dit niet.

De procedure zou zijn dat onze rijbewijzen zouden worden ingenomen, totdat we een betalingsbewijs van de bank konden overhandigen bij het plaatselijke politiebureau. Met mijn ervaring in Turkije, waar het twee dagen kostte om de juiste loketten te vinden, klonk dit niet heel aanlokkelijk. Ik wilde op tijd bij de Russische Ambassade in Astana zijn en bovendien zijn de banken op zondag gesloten…

Ik ben tegen het stimuleren van corruptie en heb daarom altijd voet bij stuk gehouden als het daarop aan kwam. Maar in deze situatie was het heel verleidelijk en praktisch om het systeem voor een keer vóór me te laten werken…

Na een donatie buiten het zicht van camera’s en collega’s en een controle of ik geen opname apparatuur bij me had, konden we onze weg vervolgen. De rest van de route vormde een goede representatie van mijn gevoel op dat moment: het was een rotweg…

In Astana begon het gebruikelijke zoeken naar de weg. Hierbij gebeurt het wel eens dat je moet keren. Dit keer was dit het veiligst te doen vlak voor een stoplicht. Over een doorgetrokken streep…

Dit keer werkte de ‘domme maar vriendelijke toerist’ routine gelukkig wel en gaven de agenten ons na een uitleg over de verkeersregels, ook de uitleg naar een willekeurig gekozen hotel. Zonder boete.

Enter Almaty

In Bishkek kwam ik Sweed Gibson tegen, die ook richting Astana gaat. Met zijn tweeën rijden is gezelliger dan alleen, dus besloten we samen op te trekken. Dat optrekken was echter van korte duur toen Gibson al in Bishkek stil kwam te staan met een elektrische storing. Het bleek niet één storing maar meerdere, maar na een aantal telefoontjes met hulpdienst Chris en twee uur sleutelen aan nood oplossingen, konden we onze weg naar Almaty vervolgen.

Al werkend aan de motor kwamen we steeds meer probleempjes tegen, dus in Almaty maar een garage opgezocht, waar we tot laat in de avond in de garage en de naastgelegen Almaty motorclub moesten blijven. Natuurlijk voor de reparaties, maar ook voor Vodka, bier en shashlik…

De overige extra tijd in Almaty hebben we gebruikt om de stad wat te verkennen. Het was even wennen: brede, goed bestraatte wegen, trottoirs en zelfs fietspaden leiden de mensen naar hun bestemming, onder de schaduw van het vele groen. Er is zelfs een voetgangerszone met Burger King en McDoner… Jammer genoeg zijn de prijzen ook heel Westers….

Morgen weer op pad…

De Kazach border run…

Terwijl ik mij gereed maakte om richting de ambassade van Kazachstan te gaan, kreeg ik een aantal smsjes vlak achter elkaar: de politie van Sozak had mijn paspoort en andere papieren gevonden!

Na een ochtend telefoneren en smsen met de politie van Kok Jang, Sozak en Jalal-Abad, het Nederlandse consulaat in Bishkek en de Nederlandse ambassade in Almaty, arriveerde ik uiteindelijk om 12.30 bij de Kazachstan ambassade. Die bleek net gesloten (open tot 12.00 uur) en volgens een pamflet op de deur ook op 8 juli vanwege een feestdag. De visa aanvraagprocedure zou 3 tot 5 werkdagen duren: het zou spannend worden om het visum tijdig geregeld te krijgen…

Op maandag 7 juli stond ik voor openingstijd klaar voor de gesloten deur van de ambassade. Ook na openingstijd bleef de deur gesloten… Navraag bij de beveiliging leerde dat de feestdag niet 8 juli, maar 7 juli was: typfoutje…

Op dinsdag 8 juli stond ik wederom voor openingstijd gereed. Ik had de aanvraagformulieren van de eerdere aanvraag gebruikt om een nieuwe aanvraag samen te stellen. Deze keer een double-entry (een keer border run en een keer voor het echie…) met een aanvraag voor zowel de route naar Rusland als de route richting Azerbaijan (alle opties open…).

De afhandeling ging verbazend vlot en na een half uurtje zat ik in de taxi op weg naar de bank voor de visumbetaling, de copyshop voor wat kopietjes en weer retour naar de Kazachstan ambassade met de juiste papiertjes en stempeltjes.

Na een korte uitleg van de situatie begreep de ambassade medewerker dat er haast bij was en hoefde ik niet tot maandag te wachten, maar kon ik mijn paspoort met nieuw visum vrijdag 11 juli om 18.00 uur ophalen.

Zonder veel marge moest ik erop gokken dat de vlotte behandeling in de ambassade ook tijdig zou leiden tot de juiste papiertjes en stempeltjes om Kazachstan twee keer in te mogen. Ik moest tenslotte uiterlijk zondag 13 juli Kirgizie uit zijn…

Gelukkig bleek dit het geval en kon ik op zaterdag 12 juli mijn border run op en neer naar Kazachstan doen. Dit verliep gelukkig relatief geruisloos (kleine discussie over mijn Kigische entry visum: mijn exit visum was immers nog een hele dag geldig…) en zo kon ik ’s middags aanhaken voor de poolparty in de hostel ter gelegenheid van Laura’s verjaardag!

Weer een hindernisje minder…