Tagarchief: Astana

Astana

Astana wordt ook wel het Dubai van Centraal Azië genoemd. In de afgelopen 20 jaar is deze nieuwe hoofdstad uit de grond gestampt in opdracht van de president, met gebruik van de aanzienlijke olie- en gasinkomsten van Kazachstan. Veel interessante architectuur en hoogbouw huizen de inmiddels ruim 600.000 trotse inwoners. En ze zijn nog lang niet klaar met bouwen…

Plan A en-een-half…

Wederom een dagje bureaucratie. Om te beginnen bleek het visum aanvraag formulier wat in Kirgizië werd geaccepteerd niet geldig in Astana. Hier gold een ander formulier wat er, behoudens het nummer, exact hetzelfde uit ziet. Dit werd medegedeeld door de visa medewerker van de Russische ambassade, nadat die grondig door al mijn papieren heen was gegaan. Natuurlijk na eerst een aantal uren te hebben gewacht in de rij.

Na in een officieuze taxi heen en weer te zijn gegaan om het andere formulier van internet te halen en in te vullen, konden we ons nog net voor sluitingstijd voor de tweede keer melden. Dit keer wilde dezelfde persoon een originele uitnodiging (LOI) zien. De gescande en vervolgens geprinte versie die ik had was onvoldoende. Na een korte, zinloze discussie hierover, besloot ik transit als alternatief voor te stellen. Omdat de medewerker me inmiddels zat was en hij geen procedure fouten meer kon bedenken, ging dat vrij snel en kon ik die einde van de dag ophalen.

Dit betekent dat ik nu 8 in plaats van 28 dagen heb om door Rusland naar Letland te komen. Dit is te doen, maar rondkijken in Rusland is er dan niet bij. Jammer, want ik had me er inmiddels op verheugd om een aantal bijzondere dingen te zien. Nou ja, nu heb ik meer tijd voor Letland, Litouwen en Polen. Hier zijn ook voldoende mooie en interessante dingen te zien en beleven. Al is het wel gek om zo snel ‘bijna thuis’ te zijn.

Strepen trekken

Na alle horrorverhalen over de Kazach politie, was het tijd om het zelf te ondervinden. Op onze hoede hielden we ons netjes aan de verkeersregels. Het eerste contact was allervriendelijkst: de agent in kwestie hield ons aan omdat hij nieuwsgierig was en bood heel gastvrij Vodka, eten en een pijpbeurt van zijn vrouw aan…

De volgende 1200 kilometer was een combinatie van overwegend overzichtelijke, goede wegen en tegenliggers die ons waarschuwden voor controle posten. Perfect om, na de korte reparatie pauzes voor Gibson’s motor, wat verloren tijd in te halen.

Dit ging perfect tot 150 kilometer voor eindbestemming Astana. Na een inhaalmanoeuvre over een doorgetrokken streep, werden we staande gehouden. Ik probeerde eerst mijn inmiddels gebruikelijke ‘domme maar vriendelijke toerist’ routine, waarmee ik inmiddels al menige bekeuring heb weten te ontlopen. Helaas werkte dit niet.

De procedure zou zijn dat onze rijbewijzen zouden worden ingenomen, totdat we een betalingsbewijs van de bank konden overhandigen bij het plaatselijke politiebureau. Met mijn ervaring in Turkije, waar het twee dagen kostte om de juiste loketten te vinden, klonk dit niet heel aanlokkelijk. Ik wilde op tijd bij de Russische Ambassade in Astana zijn en bovendien zijn de banken op zondag gesloten…

Ik ben tegen het stimuleren van corruptie en heb daarom altijd voet bij stuk gehouden als het daarop aan kwam. Maar in deze situatie was het heel verleidelijk en praktisch om het systeem voor een keer vóór me te laten werken…

Na een donatie buiten het zicht van camera’s en collega’s en een controle of ik geen opname apparatuur bij me had, konden we onze weg vervolgen. De rest van de route vormde een goede representatie van mijn gevoel op dat moment: het was een rotweg…

In Astana begon het gebruikelijke zoeken naar de weg. Hierbij gebeurt het wel eens dat je moet keren. Dit keer was dit het veiligst te doen vlak voor een stoplicht. Over een doorgetrokken streep…

Dit keer werkte de ‘domme maar vriendelijke toerist’ routine gelukkig wel en gaven de agenten ons na een uitleg over de verkeersregels, ook de uitleg naar een willekeurig gekozen hotel. Zonder boete.