Categorie archief: Oezbekistan

Ver Zeker Wel

Vol goede moed vertrok ik uit Andijon, de laatste grote plaats in Uzbekistan, waar ik naar was uitgeweken omdat ik het geduld voor de grensbureaucratie de vorige dag niet meer kon opbrengen.

Met een glimlach en een babbeltje langs de politie controle posten op weg naar de grens met Kyrgyzstan.

Met de ervaring van Iran (niemand heeft/gebruikt zijn verzekering) en na informeren aan de Turkmeense grens bij de Uzbeekse politie (‘je hebt echt geen verzekering nodig’), kwam ik bij de douane aangereden. Met een map vol met papieren, maar zonder geldige motorverzekering.

Na allerlei controles doorstaan te hebben, had ik nog één stempel nodig, en jawel: ‘zonder verzekering kom je het land niet uit!’ Dus terug langs alle controle posten op zoek naar de plek waar ze een verzekering zouden hebben.

Omdat ik die plek niet kon vinden besloot ik even tot bedaren te komen in de schaduw van een boom. Mijn rust weer herwonnen bedacht ik terug te rijden naar de grens en het gewoon te proberen: ‘ze hebben wel verzekering voor auto’s, maar niet voor motoren’. Gelukkig trapten ze daarin en kon ik mijn weg richting de Kirgizische post vervolgen, na een uitvoerige bagage controle door drie militairen en twee honden en 3 uur verder.

De Kirgizische douane had het schouwspel aan de Oezbeekse zijde gevolgd en met een medelevende opmerking en een hand van de douanier kreeg ik een stempel in mijn paspoort en stond ik binnen een minuut in Kirgizië: ik hou nu al van dit land!

Advertenties

Voor eeuwig Fergana

Na een dagtripje naar de bergen bij Tasjkent kreeg ik de smaak te pakken: op naar Kirgizië!

Ik was gewaarschuwd over de duur van de kleine 400 kilometer door de Fergana vallei. De waarschuwing ging over de kwaliteit van de weg. Inderdaad was de weg niet ideaal met gaten waar ik mijn motor in kon parkeren en nieuwe wegdelen, waar je niet stil wilt komen te staan omdat je dan vast blijft plakken in het verse asfalt. Maar het ergste tijdslurpers waren de vele controle posten bij een dam, tunnel, stad, of op een willekeurige andere plek. Militairen met machine geweren of gewoon politie: elke keer weer de controle van de papieren, registratie van mijn motorgegevens en controle van mijn foto’s. En bij elke post weer vriendelijk en geduldig blijven…

Je mag onderweg geen foto’s maken, wat jammer is want de bergen, watervallen, meren en de intense groen waren een mooie afwisseling op de vele tinten bruin van eerder. Helaas dus…

Pamir Highway

Onderweg is er aan mijn rechter zijde steeds, in de verte, een mooie bergketen te zien. Na alle mooie historische gebouwen en hotels, heb ik ook veel zin om met de motor en een tentje de bergen in te trekken. Reizigers die daar vandaan kwamen hadden aangegeven dat er wat opstandjes waren tussen burgers en politie, maar dat toeristen heel gastvrij en vriendelijk worden onthaald. Daarom ben ik vandaag naar de ambassade van Tajikistan gegaan om daar een visum aan te vragen voor toegang tot de Pamir Highway. Helaas was deze ‘om technische redenen’ gesloten. Balen… In Osh, Kirgizië nog maar eens proberen…

Bubble

In Oezbekistan is alles gereguleerd: zo moet ik me bij hotels of B&B’s laten registreren en de vooraf aangegeven route volgen. Dit leidt ertoe dat alle toeristen die zelfstandig reizen ongeveer dezelfde routes volgen en in dezelfde accommodatie terecht komen. Je komt dus regelmatig dezelfde reizigers tegen en komt maar weinig met locals in aanraking. Om dat toch een beetje op te zoeken zijn Dave en ik naar wat parken en het Circus gegaan. De jaren vijftig atmosfeer van het Circus en de gezellige en goedlachse mensen waren een leuke afwisseling op de vele historische bezienswaardigheden.

Markant

Het meest markante gebouw in Samarkand is het Registan mausoleum. Hier was bij aankomst in de stad de Letse president op bezoek, waardoor de hele omgeving was afgesloten. Na van de ene naar de andere wegafzetting te zijn gereden was ik het zat en heb ik samen met een Zwitserse motorrijder de meest directe weg naar een hotel genomen. Dit bleek een voetgangerszone. En die bood voldoende ruimte voor twee motoren. De daar alom tegenwoordige politie agenten konden ons geen alternatieve route voorstellen en dus hebben ze ons maar naar het hotel geëscorteerd…

Met onze nieuw opgedane contacten hebben we vervolgens geïnformeerd of het ook mogelijk was om boven op het Registan te komen. Dit bleek mogelijk met een kleine donatie en door daar voor openingstijd aanwezig te zijn. Het waren weer mooie uitzichten…

Sex, drugs en George Moustaki

In Bukhara liep ik twee Franse hippies tegen het lijf, die al sinds de jaren ’60 de wereld bereizen. De jongste bleek percussionist in de band van George Moustaki te zijn geweest. Na alle verhalen was ik wel benieuwd naar zijn kunsten en hij vond het leuk om spelen met wat locale muzikanten. Mijn Russisch bleek voldoende om een kleine jamsessie te organiseren op een pittoreske pleintje met geleende authentieke Oezbeekse instrumenten…

Buxoro

Bukhara in Oezbekistan is zo ongeveer het tegenovergestelde van de Turkmeense steden die ik heb gezien: historisch, gezellig en een goede toeristische infrastructuur. Zo zijn er terrasjes in de buitenlucht en goede B&B’s/ hotels met (zachte) bedden en werkende douches! Dit trekt bussenvol toeristen aan. Normaliter probeer ik dergelijke plaatsen een beetje te vermijden, maar na ruim twee maanden is het wel gezellig om wat reisverhalen uit te wisselen en van de luxe te genieten…

Het meest gebruikte geld hier is een briefje van 1000 счм en daar heb je er al snel tien tot twintig van nodig voor een hapje of wat drankjes. Gelukkig kun je op elke hoek van de straat geld wisselen (tegen een veel betere koers dan de bank), dus hoef je niet met vuilniszakken vol geld rond te lopen.

Internet hier is langzaam (dus ik beperk het aantal foto’s een beetje), maar WordPress doet het in ieder geval weer.