Weer beeld!

Vorige week een ‘special delivery’ ontvangen vanuit Nederland. Op zoek naar mooie plaatjes voor de nieuwe camera en avontuur met koerier Tosca, zijn we met een 4×4 Kirgizië ingetrokken.

Omdat Tosca leuke blogs heeft geschreven en omdat internet hier niet heel geweldig is, maak ik het mezelf gemakkelijk met onderstaande links en een paar additionele plaatjes. Het was een leuke vakantie van het reizen 🙂

Road less maintained

Mensen kijken

Waar is het goed voor

Paardenmeisje

Advertenties

De Kazach border run…

Terwijl ik mij gereed maakte om richting de ambassade van Kazachstan te gaan, kreeg ik een aantal smsjes vlak achter elkaar: de politie van Sozak had mijn paspoort en andere papieren gevonden!

Na een ochtend telefoneren en smsen met de politie van Kok Jang, Sozak en Jalal-Abad, het Nederlandse consulaat in Bishkek en de Nederlandse ambassade in Almaty, arriveerde ik uiteindelijk om 12.30 bij de Kazachstan ambassade. Die bleek net gesloten (open tot 12.00 uur) en volgens een pamflet op de deur ook op 8 juli vanwege een feestdag. De visa aanvraagprocedure zou 3 tot 5 werkdagen duren: het zou spannend worden om het visum tijdig geregeld te krijgen…

Op maandag 7 juli stond ik voor openingstijd klaar voor de gesloten deur van de ambassade. Ook na openingstijd bleef de deur gesloten… Navraag bij de beveiliging leerde dat de feestdag niet 8 juli, maar 7 juli was: typfoutje…

Op dinsdag 8 juli stond ik wederom voor openingstijd gereed. Ik had de aanvraagformulieren van de eerdere aanvraag gebruikt om een nieuwe aanvraag samen te stellen. Deze keer een double-entry (een keer border run en een keer voor het echie…) met een aanvraag voor zowel de route naar Rusland als de route richting Azerbaijan (alle opties open…).

De afhandeling ging verbazend vlot en na een half uurtje zat ik in de taxi op weg naar de bank voor de visumbetaling, de copyshop voor wat kopietjes en weer retour naar de Kazachstan ambassade met de juiste papiertjes en stempeltjes.

Na een korte uitleg van de situatie begreep de ambassade medewerker dat er haast bij was en hoefde ik niet tot maandag te wachten, maar kon ik mijn paspoort met nieuw visum vrijdag 11 juli om 18.00 uur ophalen.

Zonder veel marge moest ik erop gokken dat de vlotte behandeling in de ambassade ook tijdig zou leiden tot de juiste papiertjes en stempeltjes om Kazachstan twee keer in te mogen. Ik moest tenslotte uiterlijk zondag 13 juli Kirgizie uit zijn…

Gelukkig bleek dit het geval en kon ik op zaterdag 12 juli mijn border run op en neer naar Kazachstan doen. Dit verliep gelukkig relatief geruisloos (kleine discussie over mijn Kigische entry visum: mijn exit visum was immers nog een hele dag geldig…) en zo kon ik ’s middags aanhaken voor de poolparty in de hostel ter gelegenheid van Laura’s verjaardag!

Weer een hindernisje minder…

Exit…

Met mijn tweede paspoort met Exit visum kan ik binnen tien (inmiddels negen…) dagen Kirgizie verlaten. Om vervolgens in een ‘border run’ de grens over te steken, linksomkeer te maken en een nieuwe toegangsstempel in mijn paspoort te krijgen voor wederom 60 dagen Kirgizie zonder zorgen…

Punt is dan wel dat ik ergens een grens over moet. Kazachstan ligt op 45 minuten rijden van mijn verblijfplaats in Bishkek en ligt daarom het meest voor de hand.

Nu wil het toeval dat vanaf 15 juli 2014 Kazachstan voor een beperkt aantal landen visavrij is gesteld voor kort verblijf, waaronder voor Nederlanders. Helaas loopt mijn exit visa voor Kirgizie op 13 juli af…

Dus zo snel mogelijk een Kazachstan visum aanvragen dan maar: vrijdag 4 juli first thing…

Ministerie misere

Na de nacht door te hebben gelopen om op tijd bij het Kirgische Ministerie van Buitenlandse Zaken te zijn, was het teleurstellend dat mijn paspoort nog niet gereed was.

Al knikkebollend op het houten bankje bij het ministerie, tussen de geduldige dames van de reisbureaus, duurde het tot 12.30 toen me de precieze status duidelijk werd gemaakt: hij is nog njet klaar… Om 15.30 kon ik terug komen en dan zou hij gereed zijn; ‘echt waar!’

Na een leuk wederzien met Laura en Chris (ontmoet in Osh) en een uitgebreide lunch was ik om 15.00 uur weer terug op mijn plaats op het bankje. Om 16.00 uur had ik mezelf tot voor het loket gewerkt. Boodschap van de baliemedewerker: ‘hij is er nog niet; kom om 18.00 uur maar terug’.

Na een paar dagen tussen de reisbureau dames te hebben doorgebracht was me duidelijk dat flirten met de baliemedewerkers de manier is om zaken gedaan te krijgen. Voor mij was dat echter geen optie, vanwege bij mij ontbrekende essentiele lichaamsdelen en bijpassende kleding… Na een korte risico inventarisatie (wat doe ik wanneer ze mijn enige overgebleven paspoort niet terug willen geven…), besloot ik om mijn frustratie te uiten. Dit resulteerde in het enige stilte moment dat ik heb meegemaakt in de levendige en bruisende wachtkamer. Toen het choque moment was gepasseerd, werd ik mee naar achteren genomen waar ik tussen de ‘stempelmeesters’ en ‘visaplakkers’ mijn paspoort tussen de stapels andere paspoorten kon vissen. Mijn paspoort werd met prioriteit doorgezet, en ik werd weer terug gedirigeerd naar de wachtruimte.

Een uurtje later leek me toch wel dat de prioriteit ‘procedure’ voltooid zou moeten zijn en worstelde ik me wederom naar het loket. Na een korte zoektocht van de loketmedewerker kreeg ik te verstaan dat mijn paspoort helaas kwijt was en dat ze ook niet wisten wat ze verder moesten doen…

Nou is het natuurlijk ook wel heel ingewikkeld: ‘Koninkrijk der Nederlanden’ op een paspoort uit голандя (‘Gallandia’). Daarom ben ik maar naast de loketmedewerker blijven staan totdat ik mijn paspoort voorbij zag komen. Om 18.30 kon ik eindelijk met paspoort en exit visum vertrekken, na in totaal in drie dagen tijd welgeteld 15 uur in het ministerie te hebben doorgebracht…

Hikerbikers…

In anderhalf uur rijden van de hoofdstad van Kirgizie bevind je je midden in de bergen met her en der een verdwaalde yurt met bijbehorende herders, paarden, schapen en koeien.

Omdat ik twee dagen moest wachten tot het volgende bezoekje aan het Kirgizische Ministerie van Buitenlandse Zaken voor mijn exit-visum, ben ik met 8 fietsers meegegaan voor een 2-dagen tripje in de bergen.

De fietsers hadden na maanden/jaren fietsen een bereconditie en de eerste dag gingen we in vlot tempo door het groene Alpen landschap, tussen riviertjes en dennenbomen door naar een hoger gelegen meer op 2.700 meter hoogte. Hier hadden we drinkwater, vlakke grond voor de tenten en een schitterend uitzicht op de omliggende besneeuwde bergtoppen.

De volgende dag zou een pittige wandeling door de volgende vallei ons terugbrengen naar de plek waar het busje ons zou oppikken om ons terug naar Bishkek te brengen.

Een redelijk duidelijk pad leidde over de bergrug, naar een rivier en in de vallei. Een paar kilometer in de vallei was het pad echter verdwenen, maar met wat waden door de rivier, strompelen door het bos en springen over de rotsen kwamen we langzaam maar zeker steeds verder de vallei in.

Totdat we op een punt kwamen dat de rivier te diep/snel stromend was en de oever veel te stijl. Het was inmiddels al ver in de middag en niet alle leden van de groep waren meer fit genoeg om door te gaan; het bergachtige terrein eiste haar tol op knieen en voeten (fietsschoenen bleken geen goede bergschoenen…). Na een korte risico inventarisatie besloten we terug te keren over hetzelfde pad als waarover we waren gekomen.

Aan het eind van de middag was het duidelijk dat het voor de groep niet haalbaar meer was om voor het donker over de bergrug en terug op het pad in het eerste dal te zijn. Voor mij was het echter geen optie om nog een nacht extra te blijven, vanwege mijn afspraak bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken: mijn overgebleven paspoort wilde ik echt terug…

Terwijl de groep haar kampement voor de nacht opzette en het bos verkende voor ingredienten voor de soep (bosuien, tijm, etc.), besloot ik voort te maken en voor het donker op het pad in de eerste vallei te geraken.

Onder het licht van de ondergaande zon bereikte ik het pad wat door de bossen de weg naar civilisatie markeerde. Met hoofdlamp was het spoor wat we de vorige dag naar boven hadden gevolgd gelukkig ook in het donker goed zichtbaar. Bovendien wist ik de riviertjes onderweg nog te vinden, zodat ik voldoende drinkwater had zonder veel water te hoeven dragen.

De groep had me extra eten meegegeven, waar ik rond een uurtje of 11 op mijn bivakplek van heb genoten: onder een schitterende sterrenhemel (geen maan/lichtvervuiling), naast een kabbelend beekje een fraai diner van chocolade repen met koel beekwater; perfect!

Na een paar uur rust was ik weer fit genoeg om mijn weg te vervolgen en met de opkomende zon liep ik het dal in waar het busje ons had gedropt. Inmiddels was ik over alle gene heen om op dit tijdstip (4.30 s’ochtends) het busje te bellen om me op te komen pikken. De instructie was: klim op een 20 meter hoge heuvel voor mobiel bereik, bel de chauffeur en 1,5 uur later is het busje er. Ruim op tijd voor mijn afspraak terug in Bishkek!

Dus: heuvel op, telefoon aan, wachten op bereik, nog even wachten op bereik… Er was inderdaad bereik, maar van de verkeerde provider! Met blaren op mijn voeten en lood in de benen restte mij niets anders om de resterende 10 kilometer door te lopen naar de hoofdweg.

De hoofdweg was op dit tijdstip (het was inmiddels 6.30 s’ochtends) nog verlaten en hoewel ik hier inmiddels bereik had, zou het busje mij niet meer op tijd in Bishkek kunnen brengen. Gelukkig reed er op dat moment een auto het dorp uit, die ook nog naar Bishkek bleek te gaan! Met een halfdove chauffeur, een zingende Kirgizische vrouw en een zeepbellen blazend meisje was het een gezellige terugreis. Het dreigde nog even spannend te worden toen de auto ermee ophield, maar dat was gelukkig snel gefixed.

En zo arriveerde ik uitgeput maar tijdig bij het ministerie, alwaar mijn paspoort nog niet gereed bleek te zijn…

image

image

image

image