Update

Even een korte update tussendoor!

Inmiddels lijken ze de twee-paspoort problematiek hier te begrijpen en ligt mijn tweede paspoort bij het Kirgische Ministerie van Buitenlandse Zaken. Als het goed is kan ik die donderdag ophalen met een exit-visa. Dit betekent dat ik binnen 10 dagen het land uit mag/moet.

Dit zou voldoende tijd moeten zijn om een nieuw visum voor Kazachstan aan te vragen. Dat wordt deze keer een double-entry visum, waarmee ik twee keer Kazachstan in mag.

De eerste keer wordt een kort bezoekje: ik ga eigenlijk alleen om weer een entry stempel voor Kirgizie in mijn paspoort te krijgen, zodat ik daar weer 60 dagen mag blijven om de overige visa te regelen en het land wat verder te zien…

Waar de weg de tweede keer heen leidt hangt af van de Rusland aanvraagprocedure. Wanneer het Russisch bureaucratisch apparaat een beetje mee wil werken, dan gaat de route door zoals eerder gepland, alleen dan via Litouwen terug (Visum voor Belarus duurt te lang…). Anders wordt het met de boot naar Azerbaijan. De missie voor deze week is om dat duidelijk te krijgen. Gelukkig had Renate nog alle aanvraagdocumentatie van mijn oorspronkelijke Ruslandvisum, dus ik heb in ieder geval de juiste documenten.

Beetje omslachtig, maar goed: regels zijn regels!

En ik heb een klimhal in Bishkek ontdekt, dus ik hoef me in ieder geval niet te vervelen 🙂

Advertenties

Stempeltjes

Hoewel de financiele crisis volgens velen al bijna voorbij is, ervaar ik het nu, in Kirgizie, pas aan den lijve: als bezuinigingsmaatregel geven de Nederlandse consulaten en ambassades alleen nog noodpaspoorten uit, die twee weken geldig zijn. Niet handig als je je motor nog naar huis wilt rijden…

Gelukkig heb ik nog een tweede (zaken)paspoort, dus kan ik die mooi gebruiken. Enige interessante is dan: hoe leg je uit dat je je paspoort bent verloren, terwijl je een heel mooi, gebruikt, geldig paspoort in je handen hebt. En hoe krijg je hier vervolgens de juiste stempel in… Deze vraag heeft me in de afgelopen dagen al naar de nodige loketten gebracht. Gelukkig kom ik steeds een klein stapje verder. Wordt vervolgd…

De mooiste plaatjes…

De weg van Jalal-Abad naar Bishkek is spectaculair: azuur blauwe rivieren door stijle gorges van kilometers hoog en rustieke bergmeren omringt door groene valeien en besneeuwde bergen. In die valeien  honderden paarden, schapen en ezels die vrij rondlopen, met af en toe een yurtkamp waar de herders verblijven en je kunt stoppen voor thee, paardenmelk (Kimiz) en wat te eten, zoals een verse forel uit de rivier… Het was een van de meest spectaculaire landschappen van deze reis. Helaas geen foto’s om het te delen… Gelukkig heeft Kirgizie nog wel meer te bieden, wat ik tegen die tijd wel weer kan laten zien.

“Ou minja yist prablema…”

Mijn waardevolle spullen (paspoort, portemonnee, telefoon/fototoestel) wil ik niet uit het oog verliezen. Daarom bewaar ik die veilig in mijn rugzakje, die overal meegaat, zelfs als het maar voor heel even is. Dit systeem werkte prima tot ik een paar dagen geleden mijn rugzakje verloor: geen paspoort, geen visa, geen telefoon, geen camera, geen portemonnee…

Toen ik na een flinke scheldpartij weer gekalmeerd was, heb ik me maar gemeld bij het dichtstbijzijnde politiebureau.

De districtspolitiemannen wisten in eerste instantie niet wat ze met me aan moesten, maar duidelijk was dat er gezocht moest worden.

Hoewel ik dat zelf al had gedaan, kon nog een zoektocht geen kwaad. De politiemannen combineerden het nuttige met het aangename en nodigden zichzelf onderweg uit voor thee en eten bij bewoners in de buurt van de ‘plaats delict’.

Zo werden ook de naburige dorpen op de hoogte gesteld en keerden we uiteindelijk terug naar het bureau om Italie – Costa Rica te kijken…

De gemiddelde politieman in Kirgizie verdient tussen de twee en driehonderd dollar per maand. Geen wonder dus dat sommigen wat bij proberen te verdienen, wanneer de kans zich voordoet. Zo is me meer dan eens gevraagd of ik niet een cadeautje had voor mijn nieuwe vrienden; een telefoon, zaklamp of iets anders kleins… Gelukkig zijn er ook die gastvrij en hartelijk zijn en die echt proberen om je te helpen. Als je maar geduld hebt, dan tref je de laatste categorie vanzelf, wanneer de eerste categorie je na wat beleefde afwijzigen zat is…

En zo kon ik bij agent Argen blijven slapen en moest ik van Nugary, de assistent van de commisaris van politie in Jalal-Abad, geld aannemen om naar het Nederlandse consulaat in  Bishkek te komen.

Na vier verschillende politieposten aan te hebben gedaan om de juiste papieren te krijgen (waaronder de aangifte), vertrok ik naar Bishkek. Dit terwijl de zoektocht naar mijn spullen in en om Jalal-Abad wordt voortgezet, tegen beterweten in…

Mountainbiken…

Zuidelijk van Osh liggen de besneeuwde toppen van de 4.000 tot 7.100 meter hoge toppen van onder meer Pik Skobeleva en Pik Lenma.

Terwijl we werkten aan het ontmantelen en zusammenbauen van Pixie (een 20 jaar oude BMW) en Bala (een 40 jaar oude Enfield), lonkte de bergen aan de horizon.

Met mijn motor in optima forma na de onderhoudsbeurt, was het tijd om toe te geven aan de aantrekkingskracht van de bergen. Het doel was helder: over de eerste bergketen (4.000 meter) heen om naar het basecamp van de 7.136 meter hoge Pik Lenma te komen: een duidelijk zichtbaar doel. De kaart gaf een paar opties om daar te komen: een ‘secondary road’, ‘tertiary road’, ‘other road’ en een ‘seasonal track’. Ik besloot om ze allemaal te proberen.

De route leidde door groene valleien, langs pittoreske riviertjes en uiteindelijk door het ruige landschap van het hooggebergte. De wegen gingen van breed gravel naar modderige karresporen naar grasbanen totdat er alleen een smal rotspaadje overbleef.

Natuurlijk begon het juist bij het rotspaadje te regenen, waardoor het een glibberige bedoeling werd en mijn voorwiel, zelfs met de nieuwe band, alle kanten op schoot. Voordat ik mezelf helemaal zou vastrijden in de stromende regen in deze desolate omgeving, besloot ik om te keren en het in het volgende dal nog eens te proberen.

Drie dalen, 400 kilometer off-road en 8 uur later kwam ik moe maar voldaan terug in de hostel. Het basecamp had ik niet weten te bereiken, maar het was desalniettemin een mooie dagtrip.

In de hostel hadden Laura, Chris, Magdalena en JordanJordan een warm bord pasta en koud bier klaarstaan om te vieren dat Pixie en Bala vandaag alle (compressie)tests met glans hadden doorstaan. Een mooie afsluiting van een mooie dag…

Bizaar

De afgelopen dagen heb ik vooral besteed aan het rommelen aan de motor: nieuwe olie, luchtfilter, bandjes, etc. Waarom duurt dat dagen? Nou eigenlijk zomaar… Bij de hostel en bij ‘garage’ Muztoo zijn altijd wel gezellige mensen om een babbeltje mee te maken. Daarnaast betekent het verkrijgen van onderdelen en gereedschap eindeloos schooieren over de bazaars.

Nu hebben jullie wellicht de eerdere foto’s van bazaars gezien: mooie overdekte oude gebouwen met veel kleine schattige winkeltjes. De meeste bazaars zijn echter een interessante architectuur van golfplaat en containers. En hier moet je zijn voor хороший материалы, ‘the good stuff’.

Gelukkig heb ik voldoende tijd, waardoor het geen probleem, ja zelfs gezellig, is om je weg te vinden tussen de honderden kleine shopjes, verspreid over kilometers aan smalle paadjes die alle kanten op schieten. Voorzichtigheid is hierbij geboden: elektriciteitkabels op nek-hoogte, gaten in de grond en bezorgers die met hun karretjes net door de gangetjes passen… Hoewel negen van de tien shopjes exact hetzelfde verkopen geldt ook hier: de aanhouder wint.

Zo heb ik alle bazaars in en om Osh afgestruind om goed/njet-chinees vervangend gereedschap te vinden (ging kapot bij het monteren van het achterwiel…), vet voor het plaatsen van de band (de bandenman wilde afgewerkte olie gebruiken…) en ben ik nog steeds op zoek naar een kleine jerrycan voor olie (het agressieve spul is helemaal door roltas en bivakzak heen gebeten…). Maar zoals gezegd: ik heb geen haast 🙂

TLC

Na de warme ontvangst aan de Kirgizische grens werden mijn motor en ik in de hostel in Osh warm onthaald door Laura en Chris en hun motoren Pixie en Puck.

Laura weet op een of andere manier alles wat er speelt aan opstootjes, gevoeligheden of wegcondities in de wijde omgeving, dus is ze dé grote vraagbaak voor de overlanders in de regio. Dat terwijl ze mijn fietsende kamergenoot Enzo behandelt voor rugklachten en haar vriend Chris via Facebook technische ondersteuning geeft aan gestrande bevriende motor, auto of vrachtwagen reizigers. Daarnaast leggen ze de laatste hand aan een nieuw boek, wat in september in de schappen moet liggen en schrijven ze voor diverse reis tijdschriften en websites. Oja, en ondertussen zijn ze onderweg naar Australië. Het lijkt wel werk…

Pamir Highway is helaas teveel gedoe om nog naartoe te gaan. Jammer; moet ik hier nog een keer terugkomen 🙂

Osh is een vriendelijke stad, zonder noemenswaardige bezienswaardigheden, maar met een flinke autobazaar waar ook wel spullen voor motoren te krijgen zijn. Komt goed uit want ik had wat kleine dingetjes nodig voor mijn motor en Pixie kan zeer zeker wat tenderness, love and care gebruiken. Met Chris zijn tekenkunsten en mijn twee woorden Russisch (‘dit alsjeblieft’) kwamen we een heel eind.

De resterende spullen konden we bij Patrik van Muztoo op de kop tikken. Patrik had ook een achterband voor me, die hij na mijn mail vanuit Iran had klaargelegd. En ik mag vanmiddag zijn garage gebruiken voor een onderhoudsbeurtje, zodat mijn motor ook op de terugweg soepel blijft spinnen.