Sex, drugs en George Moustaki

In Bukhara liep ik twee Franse hippies tegen het lijf, die al sinds de jaren ’60 de wereld bereizen. De jongste bleek percussionist in de band van George Moustaki te zijn geweest. Na alle verhalen was ik wel benieuwd naar zijn kunsten en hij vond het leuk om spelen met wat locale muzikanten. Mijn Russisch bleek voldoende om een kleine jamsessie te organiseren op een pittoreske pleintje met geleende authentieke Oezbeekse instrumenten…

Advertenties

Buxoro

Bukhara in Oezbekistan is zo ongeveer het tegenovergestelde van de Turkmeense steden die ik heb gezien: historisch, gezellig en een goede toeristische infrastructuur. Zo zijn er terrasjes in de buitenlucht en goede B&B’s/ hotels met (zachte) bedden en werkende douches! Dit trekt bussenvol toeristen aan. Normaliter probeer ik dergelijke plaatsen een beetje te vermijden, maar na ruim twee maanden is het wel gezellig om wat reisverhalen uit te wisselen en van de luxe te genieten…

Het meest gebruikte geld hier is een briefje van 1000 счм en daar heb je er al snel tien tot twintig van nodig voor een hapje of wat drankjes. Gelukkig kun je op elke hoek van de straat geld wisselen (tegen een veel betere koers dan de bank), dus hoef je niet met vuilniszakken vol geld rond te lopen.

Internet hier is langzaam (dus ik beperk het aantal foto’s een beetje), maar WordPress doet het in ieder geval weer.

Sovjet bier

Voordeel van Turkmenistan is dat ze vanaf hier weer bier hebben! Mijn eerste biertje in 6 weken was in de bar van mijn hotel in het gezelschap van luidruchtige vrachtwagen chauffeurs en hierdoor aangetrokken hoertjes. Een kleine cultuurshock na het ingetogen Iran…

De mensen zijn in het algemeen vriendelijk en verzorgd. De kleding, van de dames in het bijzonder, mooi kleurrijk. Dit in tegenstelling tot de gebouwen die een Sovjet soberheid of juist protserigheid kennen.

Grenzeloos geduld…

De grensovergang van Iran naar Turkmenistan was spannend. Naast de gebruikelijke bureaucratie, stonden overijverige jonge militairen klaar om met schroevendraaiers mijn motor eens grondig te inspecteren/demonteren.

Gelukkig kon ik een officier overtuigen dat er geen drugs of andere smokkelwaar verborgen zaten en bleef de ontleding van mijn motor beperkt tot één boutje en het door de röntgenscanner halen van de koffers.

Na drie uur aan de grens kon ik mijn weg vervolgen om vervolgens 2, 10 en 25 kilometer van de grens wederom gestopt te worden door politie en militairen voor een praatje en controle…

Daarna viel het gelukkig mee en kon ik redelijk doorrijden over gravel, zand en langs diepe sporen in het asfalt. Gelukkig is de rest van het verkeer/mede-weggebruikers een stuk overzichtelijker en rustiger dan in Iran. Slalommend om de gaten in het wegdek en met af en toe verkeerd rijden en de weg vragen (geen verkeersborden en een papieren kaart…) ben ik netjes binnen de gestelde 3 dagen bij de grensovergang met Uzbekistan beland.

Deze grensovergang was ook weer feest; na weer een paar uur bureaucratie wilde de militair bij het laatste poortje een stempel zien, die de douane beambte niet wilde geven… Na een paar keer heen-en-weren en wat aandringen op directe communicatie tussen de twee heren mocht ik uiteindelijk (zonder stempel) het land uit. Geduld is een schone zaak…

Mashti

Het Noordoosten van Iran heeft groene wouden en mooi, bergachtig terrein. In deze liefelijke omgeving zou je ook de vriendelijkste mensen verwachten, maar dat viel (relatief aan mijn eerdere ervaringen) tegen. Daarom ben ik sneller dan gepland in Mashhad beland; de laatste grote stad voordat ik Turkmenistan doorkruis.

De Stad van het Martelaarschap ‘Mashhad’ is de belangrijkste spirituele plaats van Iran. Ook pelgrims van buiten Iran komen hier naartoe om hun geloof te uiten in soms emotionele uitbarstingen. De Haram-e Razavi is de plaats waar de ‘Mashti’ naartoe gaan: een enorm complex met moskeeën en mausolea, die steeds verder wordt uitgebreid.

Alle religie was indrukwekkend, maar gelukkig was er ook ruimte voor wat ‘losbandigheid’.

https://www.dropbox.com/l/s8H6jZHkaWBvdml2hLuhqp?

Censuur

Even een huishoudelijke update tussendoor. Door alle censuur ingewikkeldheden kan ik niet bij Facebook. Noch kan ik reacties geven op de reacties of deze modereren. Ik kan kan ze echter wel lezen, dus blijf vooral reageren 😉

King of the dessert

De afgelopen twee dagen hebben Moreno (IT), Lodewijk (NL), Hannes (CH) en ik ons laten vermaken door ‘Kings of the dessert’ Roheb, Amir en Mustafa, die naast een verblijfplaats in een woestijndorp, ook voor een 4×4 trip (inclusief tractor om de gestrande Landcruiser weer vlot te trekken), woestijnovernachting (inclusief zandstorm), Oasezwemmen (exclusief kleding) en ‘dessertparty’ (inclusief ‘tequila’) in het pakket hadden. Wanneer je je overgeeft aan de continue onduidelijke en wijzigende plannen, dan komt alles met een lach wel weer op zijn pootjes terecht… Nou ja, behalve de telefoonverbindingen in het dorp dan; die lagen er na de zandstorm toch echt uit…

https://www.dropbox.com/l/V9AAtAK6BagmICxHftRDTs?