Laatste dagje Turkije

Ik heb nog heel veel foto’s van kastelen en moskeeën uit Turkije te delen. Maar toch besteed ik deze laatste post uit Turkije aan de dag van vandaag omdat die, met uitzondering van het begin, zo typisch voor Turkije is verlopen:
8.00 – 11.00 (atypisch): aan de koffie met Markus en Belinda die 2 jaar op reis zijn met hun Landcruiser. Voor/tot een volgende keer…
11.00 – 14.00 (cultuur en natuur): naar ‘de’ Ark van Noach en het Paleis van een shah, via een mooi weggetje.
14.00 – 15.30 (tea time): met vriend Memet aan de thee, dürüm en op zoek naar Iraanse rials.
15.30 – 16.30 (motor talk): omringd door bbq-ende, theedrinkende, waterpijp rokende locals aan de motor rommelen.
Vanavond: bbq…
Turkije was leuk!

Advertenties

Sauna

Na wat weken kamers met slecht sanitair, zonder daglicht en kakkerlakken heb ik mezelf getrakteerd op een Paas weekend in het meest luxe hotel in Van met Engelstalige TV, een gym en een zwembad. En ook wel lekker om even anoniem mijn eigen gang te kunnen gaan en gesprekken in het Engels te kunnen voeren. De Zweedse sauna was ook heerlijk. Nou ja, totdat een paar Turken er een stoombad van probeerde te maken en een hele emmer water over de kachel gooide. 100 graden met 70% luchtvochtigheid was toch minder ontspannen en betekende bovendien het einde van de sauna…

Inmiddels zit ik weer in mijn tentje, wat weer wat handiger is om rustig wat aan mijn motor te rommelen en alles gereed te maken voor Iran, waar ik donderdag naartoe kan en naar uit kijk!

Vanwege het gebrek aan Wifi ook even wat minder foto’s…

Nemrut Dağı

De bergen en vulkanen in het Oosten van Turkije zijn ontstaan doordat de Arabische en Euraziatisch tektonische platen hier samenkomen. Nemrut Dağı is een 3050 meter hoge vulkaan, waarvan de laatste uitbarsting in de Middeleeuwen was. Doordat de uitbarstingen de afvoer van water hebben geblokkeerd, is het grootste meer van Turkije ontstaan: het Van meer. Daarnaast heeft het een van werelds grootste krater meren van 8 x 7 km.

Al met al dus een mooi uitzicht en het een goede kampeerplek. Jammer alleen dat er onweer was voorspeld en het me niet verstandig leek om op het hoogste punt in de regio met een groot metalen object te staan. Dus maar een droog plekje voor de motor en mezelf opgezocht…

Communicatiebeleid…

De Koerden zijn in Turkije lange tijd niet erkend als autonome bevolkingsgroep, met protesten en zelfs bomaanslagen als resultaat. De laatste jaren is dit beleid veranderd en wordt de dialoog gezocht. Ik had het voorrecht om dit aan den lijve mee te maken toen ik belandde in een volleybal wedstrijdje met (koerdische) studenten sociologie en politie agenten uit Van. Een van de agenten bleek de commissaris van politie van Van te zijn, die in Baltimore (USA) communicatie design had gestudeerd en dus goed Engels sprak. Hij trad op als vertaler/entertainer voor de groep van zo’n 60 studenten. Met leuke en leerzame dialogen tot gevolg in een open, prettige sfeer. De missie hier was in ieder geval geslaagd!

Stadsgezichten

Naast wat lessen over voetbal, Koerdische/Turkse identiteit, reisschema’s, talen en het weer, zijn de verschillende theemomenten dé mogelijkheid om eens rustig om je heen te kijken:
– Arjen in Wonderland
– De Blokker
– De Apple store
– Koerdische wol
– Wat moet je toch met al die kratjes?
– Knuffel in het openbaar (het kan hier!)

Çay

Ik ben in Van, een stad van ruim 350.000 mensen in Koerdisch Turkije. De theehuizen zijn alom vertegenwoordigd. De keuze is: een krukje aan de straat of een stoel op een (dak)terras. Deze keuze maak je niet alleen op basis van comfort, maar ook of je behoefte hebt aan een babbeltje. In dat geval is de kruk de keuze bij uitstek.

Op het platteland maak je vrienden wanneer je in het Koerdisch groet. In de stad is dat echter geen vanzelfsprekendheid gebleken en kun je de Turkse inwoners er flink mee beledigen… Hoewel de meeste gesprekken worden aangeknoopt door Koerdische bewoners eerst maar gewoon vragen of ze Turks of Koerdisch zijn dus…

Koerdistan

Vandaag de eerste (officieuze) stan binnen gereden. Het eerste dorp waar ik stopte kreeg ik direct thee aangeboden door een groepje mannen en daarna nogmaals in een vallei door een herder. Ik heb uitgelegd waar ik vandaan kwam, naartoe ging en hoe hard de motor kan. Zij hebben uitgelegd dat ze vooral geen Turken zijn. Wanneer je elkaars taal niet spreekt dan kun je daar best even (een paar koppen thee) mee zoet zijn…